off

Europa

A controversia do cambio de hora
por Ollaparo Redacción / o 25 Outubro, 2014 at 15:51 / en Ciencia, Europa, Portugal

A controversia do cambio de hora

Galiza_meridianoA vindeira madrugada remata o horario de verán e os reloxos adiaranse unha hora. O debate sobre o cambio de horario é algo máis fondo do que poida semellar. Ás 3 voltarán a ser as 2. En Galiza hai colectivos e organizacións que teñen impulsado iniciativas para a reforma horaria e un uso máis racional do tempo acorde coa situación xeográfica e os usos e costumes próprios. Mudanza que comeza por  aceptar dunha vez por todas a situación xeográfica de Galiza. O BNG presentou unha iniciativa o ano 2006 reclamando unha hora menos que no estado.

Os detractores do cambio de horaria teñen denunciado o impacto negativo sobre a saúde. Enxergan que de seguir o fuso de Greenwich –o de Portugal, Inglaterra, Irlanda, Escocia e Marrocos– milloraria a vida persoal e a productividade económica. Galiza tén de factor a mesma hora natural que estes territorios. A hora natural galega é a que é.

O cambio de horaria xustifícao o estado español adaptando o traballo ás horas do sol xa que se se adaptar o horario ás horas de sol consúmese menos enerxía eléctrica, aprovéitase máis a luz natural e consúmese menos artificial. Porén, o cambio de horario de inverno resposta a criterios políticos e culturais máis que aos de poupanza enxerxética. Se non se fixera, a tarde sería máis comprida, e o abrente máis tarde. Porén, a súa orixe vén de lonxe, cando os países europeos acordan adoptar a hora alemana, do meridiano de Berlín, o GMT+1. O franquismo abandonaba a posición solar e adoptaba a nazi.

A pràctica de adiar o reloxo unha hora no inverno e avanzalo no verán xeralizouse de forma desgiual apartires de 1974, a causa da primeira crise do petróleo. Existe como directiva dende  1981, renovándose sucesivamente cada catro anos.

Os seus defesensores alegan que tén impactos positivos no aforro e no trasporte, as comunicacións, a seguranza vial as condicións de traballo e o xeito de vida, o turismo e o lecer. Mais, que é o que aforra Galiza con este cambio? A máis de repararmos na posición xeográfica de Galiza , cómpre visar o feito de que é  propia  Xunta de Galiza quen recoñece que para o noso país o aforro enerxético é do 0,4% fronte ao 5% do resto do Estado. Insignificante.Sábese o costo en saúde  que supón o cambio de hora?

Quen é aquí o ilegal? 1
por Ollaparo Edición / o 22 Outubro, 2014 at 23:33 / en Europa, Globalización, Movementos sociais

Quen é aquí o ilegal?

Seguir lendo ›

Escocia non será independente, porén, escolle máis autonomía 1
por Ollaparo Redacción / o 19 Setembro, 2014 at 06:50 / en Europa, Movementos sociais, Politica internacional

Escocia non será independente, porén, escolle máis autonomía

Ollaparo_Scotland Seguir lendo ›

Alba
por Ollaparo Redacción / o 18 Setembro, 2014 at 11:06 / en Europa, Política, Politica internacional

Alba

EscociaScotland. Alba en gaélico escocésScottish, scott e Scot  son tres dos nomes dados polos ingleses ao que os romanos chamaron Caledonia, ao norte do muro de Hadrián. Scot, the Scots (‘os escoceses’). Dia de referendum da independencia en Escocia. Colexios abertos até as 22h para darlle resposta á pregunta, aquí si e agora: Escocia debería ser un país independente?. Longa noite, o escrutinio farase de madrugada.

Como Galiza, unha nación sen estado. Permitide un bocadiño de saudade galeguista, agora que semella se fecha un ciclo na Escocia.

“Ai Armórica, Cornubria e Cambria,

Escocia, Eirín, Galicia  e a Illa de Man,

son as sete nacións celtas,

fillas do rei Breogán”

Até finais de século o sentimento nacionalista en Escocia era máis político do que social (que vos fai lembrar?). Até o 2000 un feudo laborista, sobretodo en Glasgow onde os tories non levantaban cabeza porque a revolución industrial fíxose en Inglaterra e Escocia foi máis obreira do que establishment (que vos fai lembrar?). O sentimento nacional estaba moi espallado e poucos intelectuais- os que non caeran ao seductor e habelencioso chamado da City- o defendían. Tanto é o que mudou neste país para que os inquéritos mostren que están tan axustadas as posicións?Dí o Business for Scotland que por primeira vez na historia o 97% dos eleitores  se teñen rexistrado para iren voltar (agárdase un 80% de participación). Escòcia só representa arredor do 8% da poboación do Reino Unido. Serán as mulleres, o 52% do eleitorado escocés,  as que decidan.

Alex Salmond xa ten gañado. Malia os brindis ao sol de Londres, ofrecendo máis autonomía (devolution max) na derradeira hora. Todo o que traer os resultados serán un gaño, tanto se gaña como se perde, haberá máis cidadanía escocesa.  O caso é que o seu argumentario, xa nos setenta e oitenta, centrábase máis no económico  (recursos naturais e petróleo) do que no identitario. Dende o 99 o Scottish National Party (SNP)  de Salmond tén no parlamento escocés maioría absoluta e plantéxanse se queren poñer data de caducidade á Lei de Unión de 1707 (Union Acts). Día histórico para Escocia. Incerteza tanto na propia Escocia, en Londres e na  UE  e, sobretodo, en Madrid.

Por certo, agora que sabemos que Rajoy, o estado español, está a piques de frear a consulta en Cataluña, convén lembrar o que afirmou David Cameron:” O Reino Unido nunca manterá a un país dentro sen o consentimento deste país”. Moi británico, moi democrático. E diredes, pensaban que gañaría o non, en cambio, no estado español non deixan facer a consulta en Cataluña por medo a que gañe o si, presentando un recurso contra a lei de consultas e o decreto de convocatorias.

 

Ao mellor tamén che interesa:

Galaxia lanza en Bruxelas o proxecto ‘Mar Maior’
por Ollaparo Redacción / o 18 Setembro, 2014 at 08:10 / en Comunidades Galegas, Europa, Galiza, Globalización, Literatura, Mundo

Galaxia lanza en Bruxelas o proxecto ‘Mar Maior’

Ollaparo_edgalaxiaO proxecto Mar Maior, da Editorial Galaxia, preséntase hoxe, ás 20 horas, na capital de Europa coa participación da  directora do Instituto Cervantes en Bruxelas, María González Encinar, o escritor Xabier Queipo, o membro do Consello de Administración de Galaxia e escritor Xavier Alcalá, e o director xeral de Galaxia, Víctor F. Freixanes e dous representantes das librarias dalusofonía (Orfeo) e do hispanismo (Punto y Coma).

 

Galaxia trata  de  proxectar a cultura galega alén das fronteiras galegas facendo do libro o seu vehículo. A proposta estréase coa  Biblioteca de Autor de Álvaro Cunqueiro e unha nova versión da “Historia de Galicia” de Ramón Villares, pensada para lectores non galegos, e o primeiro volume dos “Cuentos para las Américas” de Emilia Pardo Bazán, en edición do profesor González Herrán. Seguirán  dúas traducións de autor e autoras contemporáneas: “Circe o el placer azul” de Begoña Caamaño, “Futuro imperfecto” de Xulia Alonso e “Laura en el desierto”, novela de Antón Riveiro Coello.

Logo de Bruxelas,os primeiros nove títulos de Mar maior,presentarase  en outubro na Casa do lector de  Madrid, e ao mesmo tempo en Buenos Aires, onde Editorial Galaxia vén de constituir empresa propia: Mar Maior-Editorial Galaxia S.A,  e na que se publicarán tamén títulos de Xavier Alcalá relacionados coa Arxentina (Huinca Loo) e da novelista arxentina de ascendencia galega, María Rosa Lojo.

 

Os cataláns queren votar
por Ollaparo Redacción / o 11 Setembro, 2014 at 14:39 / en Estado, Europa, Movementos sociais, Mundo

Os cataláns queren votar

Unha multitude algareira reclama o dereito a votarV xuntou 1.800.000 persoas, segundo  Guàrdia Urbana de Barcelona


 Os cataláns queren votar como queren os escoceses. Seica non é iso a democracia? A incomodidade que iso provoca en quen entende a democracia dente o único parámetro do legalismo ideolóxico, non acaba de comprender que o unitarismo tórnase unha ferramente inútil perante a complexidade social e a vontade organizada da sociedade civil catalana. A diferencia de Escocia, que é un referendum en acordo con Londres -vén de lembrar Salmond- o movimento polo 9N, que nesta Diada tén máis de 550.000 inscritos na formación do V (ás 18:30 a Guàrdia Urbana  fala de 1.800.000 persoas nas rúas de Barcelona o que a convertiría nunha das máis grande de Europa), o movimento liderado pola Assemblea Nacional Catalana e o Òmnium Cultural, amosa que a sociedade civil organizada e liderada a serio, mália a oposición do Estado español, non ten nada a  ver co curtopracismo e moito co cuestionamento da hexemonía para alén do factor simbólico que no dia de onte sirveu para visibilizar que hai unha base social sólida que quere decidir de seu.

Chegado o momento o que ficará desta manifestación de forza colosal será o alcance da resposta politica que se derive . As forzas política teñen agora o problema de como facer un factibel  político que a xente que pagou toda a vida as súas múltas de tráfego plante cara e quera facer unha revolta pacífica. A vontade organizada da sociedade civil real, esa mesta rede de asociacións humanas que compoñen en realidade a riqueza das nacións e dos pobos. Ao cabo, sendo  Catalunya precisamente  quen conta co maior capital social do Estado, convén aprender que logo de ser dilapidado polas próprias estructuras estatais, encamíñase agora a un beco no que será imposibel repoñelo. Porén, a impostura e delirio instalados no Estado e en certa opinión pública española, vena de ofrecer o xornal ABC ao fornecer de protagonismo mesiánico a Artur Mas quen segundo o xornal españolista quere  “adoutrinar 500.000 musulmans para o seu proxecto secesionista”. O propio ABC acabou por publicar fotos de Pujol e Duran i Lleida de hai dous anos como se fosen de 2014.

Ollaparo_Girona_diada2014Girona_plaçadelviEn Girona, coma noutros concellos cataláns, a xornada reivindicativa comezou pola mañá na praza do concello (Plaça del Vi),antes de viaxar a Barcelona

O suceso do V ben merece unha resposta política porque logo deste baño de realidade faise evidente o papel que xoga a  sociedade civil catalana e ponse de relevo máis cá nunca o que xa sabiamos hai tempo, que o referendum non se poderá celebrar legalmente porque o goberno español levará a lei de consultas ao  Tribunal Constitucional (TC) pedindo tamén a súa suspensión. Informa Ara.cat que o economista e activista  Arcadi Oliveres chama á “desobediència civil” se o Estado impide votar. Un chamado ao que tamén apelaron dias antes Oriol Junqueres de ERC e David Fernández das CUP. A sociedade civil catalana interpela ao Estado, aos partidos e á Unión Europea. Como calquera proceso de emponderamento que leve á independencia  o proceso soberanista deberá romper nalgún intre a legalidade española se finalmente non hai consulta e se o Estado non se habén a achar  un vieiro . O paso seguinte serían unhas plebiscitarias.

Sociedade civil? Recuperemos anovado o seu sentido marxista: a sociedade civil, como campo dos antagonismos sociais de agora e de sempre, gañou espazo á sociedade vivil institucionalizada. A mobilización dos que máis poder teñen e da xente que se empondera, a opinión pública e a publicada. Unha nova sociedade civil xurdida precisamente dos envites últimos, paradoxalmente, en democracia e na recuperación do autogoberno. A institucionalización do catalanismo que á oficialidade acrescentou a institucionalización pujolista até o seu acabamento autonomista como parte que fai dun sistema xurdido da Transición que, minado nos seus propios alicerces, atopou na crise económica, na corrupción e nas novas dinámicas de comunicación social,  un plexo de causalidades para o acordar cívico á marxe dos partidos e dun poder establecido que perdeu cotas de arbitraxe. Este emprazamento cidadá pon en evidencia que os partidos pola soberanía respostan ás ambicións da sociedade civil castigada pola crise e os seus antagonismos que, á pregunta que facer? á pregunta pola  independencia, para qué? dou como resposta a ANC, a PAH , o 15M e unha clase media catalanista sen complexos, entre outros.A autoorganzación revelou que esa sociedade civil non sempre está ao ditado das políticas que os partidos maioritarios cataláns levaron a cabo dende hai décadas. Desinhibición democrática radical que se formula  en pedir un estado propio dentro de Europa.Esta por ver o alcance desa nova forma de facer política, se a interpelación ao muro español acha no invés o  muro do catalanismo institucional.

Renan dicia que unha nación é unha grande solidariedade, é dicir, a reserva de valores compartillados por unha sociedade que lle permite manter a cohesión de transfondo que serve para organizar o convívio. Como comentaremos a xogada en Galiza? Será quen a sociedade galega  de recrear, fronte  o mandado do individualismo, unha maior arte asociativa que se plasme nas institucións?
Asemblea Cultural Galega de Barcelona

Asemblea Cultural Galega de Barcelona

 

Fonte: TV3

Fonte: TV3

‘The New York Times’ defende  nun  editorial a celebración da consulta do 9-N en Cataluña
por Ollaparo Redacción / o 4 Setembro, 2014 at 10:56 / en Estado, Europa, Globalización

‘The New York Times’ defende nun editorial a celebración da consulta do 9-N en Cataluña

Editorial do New York Times

Editorial do New York Times

Seguir lendo ›

Xogo de drones
por Rafael Cid / o 2 Setembro, 2014 at 09:52 / en Economía, Estado, Europa, Movementos sociais

Xogo de drones

De como o sistema conspira para que os que causaron a crise xestionen a economía futura co consentimento das súas vítimas. Unha maneira cleptómana de entender a política. Seguir lendo ›

O santo dos recortes e as desigualdades
por Ollaparo Edición / o 25 Agosto, 2014 at 16:56 / en Economía, Estado, Europa, Galiza, Traballo

O santo dos recortes e as desigualdades

 E velaquí ao incondicional Rajoy en Compostela -co apóstolo castrado  fitando dende acima- dando mostras de que o exceso de celo na defensa do novo amo dá os seus froitos: xa ten o apoio preliminar de Merkel á candidatura de Guindos (o santo de Lehman Brothers) á presidencia do Eurogrupo e a promesa de non atrancar a do imaculado Cañete. Outro devoto peón ao servizo do euro e das políticas neoliberais é o noso Feijoó que afirmou (este é muito santo)  que  ainda non é tempo de “acabar coas políticas de austeridade” . Todo a cambio dunha alianza a favor dos  recortes estructurais e da austeridade ficasl, premiando os recortes do PP agora ca locomotora europea perde fol. Merkel e Rajoy, sozinhos no agro galego entre eucalitos e carballos (maxinamos a tensión psicosexual: cando din “austeridade” cecais estaban a pensar en algo máis pervertido). Cando a realidade era ben máis voyeur: escenificación fotográfica entre flashes, xornalistas e acompañantes e simulacro  entre quenes non partillan aparentemente idioma ningún agás ideoloxía e vasalaxe. Na verdadeira lingua franca: capitalismo sen reviravoltas. Compricidade na austeridade que apartires de agora chamarán de “contención”. Empregan esas palabras, austeridade, acordo, lóxica, cuestionable, probable, dubidoso, disparate…  para describiren accións que terán impacto directo na xente, a fin de abstraerse a elas, convertelas en  obxectos.  Como si fose un partido de futbol. Ao cabo, “a violencia verbal- dí Zizek- é o recurso final de toda violencia humana específica”. Eís a violenta prosodia do capitalismo na sua fórmula neoliberal.Velaí a recente aprobación do  Trade in Services Agreement (TISA)   que  mália a crise financiera 2007-08 vén de limitar máis a posibel regulación dos servizos financieiros. Un arcordo do comercio internacional que serve  eficazmente de miolo legal para a reestructuración dos mercados mundiais. Asinouse en segredo e sen que que os medios de comunicación reflectiran o alí acordado, agás Wikileaks que en xuño revelou o texto do acordo onde se establecen normas que axuden á expansión das multinacionais financieiras noutros territorios e nacións mediante a prevención das barreiras regulatorias. Quer dicer, prohibe máis regulamento dos servizos financieiros. Neste contexto, Merkel e Rajoy abrazaron o o santo que nos leva polo camiño da recuperación…financieira.

En clave interna, como favor estival aos servizos emprestados, a chanceler  celebrou a lóxica do lider popular en contra da consulta o 9N en Cataluña, se ben non manifestou en ningún momento que se opuxera á consulta. O caso é que  Alemania decidiu facer de contrapeso bucólico, débole,  no sur de Europa (cando todo semellaba que sería Francia quen liderara a viraxe, a aparente desavinza dos críticos coa austeridade na Francia xa tivo a contundente resposta de Hollande-Valls forzando a demisión do goberno e poñendo a un liberal no ministerio de Economía)  tanta é a devoción que atopa nestes lares, en contraste co contrapeso forte na fronte rusa e respeito a Ucraína e a outros paises exsoviéticos. No que vai de ano as maiores economías europeas recuaron en  termos de crecemento económico. Da contracción alemana do -0,2 %  á recesión italiana, pasando pola taxa francesa de crecemento cero. Semella que se está a cronificar ese debalo.

Acontece que o presidente do BCE, Mario Draghi, vén de admitir  que sen un cambio de rumbo hai risco que medre o desemprego estructural.  A dura receita de “austeridade” que se ten aplicado na Europa os últimos anos semella facer dubidar a un dos seus principais valedores. Para o presidente do Banco Central Europeo a cohesión a longo prazo da zona euro depende de facto que cada país teña un nivel de ocupación alto. No entanto, Rajoy e Feijoó teiman vicariamente en seguir aplicando medidas que fan do estado español o máis desigual de Europa, aumentando a pauperización e precarización laboral.  

Con estas pezas  non hai posibilidade de crear estructuras  políticas  supraestatais de abaixo acima. Agora, máis ca nunca, percébese que a UE artellouse a partires dun deseño con alicerzes neoliberais,  propicio ao expansionismo do capital e á competitividade. No canto de alicerzar sobre a igualdade e a distribución de recursos xera precariedade e exclusión. É por iso que a crise toda caia sobre os traballadores e non sobre as empresas do Ibex.  Ademáis de constituir unha ameaza para a democracia ( o 1% máis rico da sociedade é unha minoría que  ben podería mercar as vontades de partidos políticos e intelectuais tal e como teñen amosado Krugman e Stiglitz, e senón que lle pregunten a Mario Vargas Llosa e a outros subordinados). Podemos ter un capitalismo sen supersiareiros? Por suposto que non! O abrazo ao santo, unha acción ben interesante cando se considera a intersección entre política e finanzas, un bo símbolo para representar o liberalismo serodio.  A lei do diñeiro e os seus mandamentos. O  mundo liberal que nos preparan, que nos fan retroceder aos mitos e relixións. Un abrazo para nada. Que é o que queda da arela civilizacional do  “vello continente”? Que queda da grande achega europea  ao imaxinario político colectivo? Pódese seguir mantendo unha inxenua confianza  no valor do capitalismo liberal-democrático europeo?

Dicía Thomas Jefferson que a democracia é incompatibel co grau de concentración de riquezas na Europa no preciso intre da revolución americana. O mesmo que hoxe acontece nos EUA e na propia Alemania. Un proceso de concentración de riqueza nas máns dos moi ricos que economistas como Picketty consideran perigoso e que sen dúbida se está a dar en España e noutros paises do occidente. A desigualdade ésta na orixe, entre outras insuficiencias da sociedade, da morbilidade e do aumento da poboación reclusa. A propia OCDE infórmanos que no paises con alta desigualdade  os fillos dos pobres tenden a ser pobres. As disparidades de orixe xeran disparidade: os pobres tenden a seren pobres e os ricos seren ricos. E os santos…sempre acaban por proxectar os medos en angueiras interiores en política exterior.Cal é o truco? Expoñen a mesma mascarada como repetición, a mesma merda de sempre.

 

 

O dispositivo policial impide as concentracións cidadás e dos cargos institucionais do BNG 1
por Ollaparo Redacción / o 25 Agosto, 2014 at 16:15 / en Economía, Europa, Galiza, Movementos sociais, Política

O dispositivo policial impide as concentracións cidadás e dos cargos institucionais do BNG

A policía española acabou mallando na xente  que protestaba contra a troika, impedindo a entrada no Obradoiro. Darío Rivas, fillo do alcalde de Castro de Rei (Lugo) asasinado polos franquistas en 1936,  tampouco se puido achegar a Merkel para entregarlle unha carta

Seguir lendo ›

off