off

Europa

Varufakis presenta un movimento paneuropeo sen base social 1
por Redacción / o 10 Febreiro, 2016 at 09:42

Varufakis presenta un movimento paneuropeo sen base social

Yanis-Varoufakis-Berlin-2015-02-05_wikipediaIannis Varufakis, exministro grego de Finanzas, presentou onte en Berlín -non por acaso escolleu a capital alemá- o panaeuropeo Movimento pola Democracia 2025 (DiEM25, en inglés), co que arela acadar o liderado da “democratización” da Unión Europea, cuxos corredores transitou cando se esnafrou coas receitas de austeridade que prescribe a troica, propiciando asín a súa saída do goberno grego logo dos seus enfrontamentos co ministro de finanzas alemá, Wolfgang Schäuble.

Lonxe dos antigos camaradas de Syriza, Varufakis vén de apelar ás esquerdas do continente para rachar as cadernas nacionais e encetar un “proceso constituinte”. Segundo avisou Varufakis, se de aquí ao 2015 non se crean novos alicerces non hai futuro para Europa dos dereitos humanos, soberania e democracia.

O profesor de economía teimou na idea de crear una “forum para a troca de ideas” porén non achegou información sobre se o  DiEM25 pode consolidarse como partido político presentándose ás europeas do 2019 ( o vieiro polo que optou o 15-M)

“Ou democratización ou desintegración”

En rolda de impremsa multitudinària alertou da “desintegración” institucional,  que os políticos teñan cedido o seu poder “despolitizando as decisións para ficaren en mans dos burócratas” e que os gobernos se someteran aos conglomerados financieiros que ameazan rematar co soño dunha Europa que foi “faro” dos dereitos e da democracia.

Após sete anos de crise econòmica, o continente inzou de “desigualdades sen precedentes, desespero e misantropía”, afírmase no documento. Porén, advirteVarufakis, aínda hai partido. A solución pasa pola democratización de Europa até acadar unha nova Constitución .

Iniciativa paneuropea

A novidade e relevo da iniciativa de Varufakis debruza en ser  “paneuropea”. Un vieiro que teñen transitado as organizacións ecoloxistas e o errado Partido Pirata. A dificultade que teñen experimentado estas tentativas ten sido como artellar a nivel supranacional nunha realidade plurilingüística, cultura, social e ecómicamente diversa. Os límites de DiEM25 pode ser a fronteira real, mas invisibilizada, que afasta o norde do sul da Europa. Que acabe sendo unha iniciativa do Mediterraneo.

Un DiEM25 sen base social

Varufakis, mália a súa contrariada saída do goberno de Syriza, non lidera “movimento social” nengún. Quer dicer, está feito de acima para abaixo (top-dowm). O asemblearismo do 15-M tentou o camiño inverso abaixo-acima (bottom-up) porén acabou desabando nun modelo desmobilizador (activismo facebook), curtopracista e de hiperliderado (recuperar apenas o perdido no 2007 ,eís o horizonte arelado por Pablo Iglesias) que acabou por non romper ningún prato. Un exemplo máis acaído e próximo serían primeiro, avantt la letre, o ensaiado por Nunca Mais, e despois polo movimento antidesafiuzamentos que acabou por dotarse dunha estructura política e entrar nas institucións

O español é un dos estados  do mundo onde empiora a corrupción 2
por Redacción / o 27 Xaneiro, 2016 at 12:29

O español é un dos estados do mundo onde empiora a corrupción

mapa-transparencia-internacional-2007-50O Índice de Percepción da Corrupción 2015 (elaborado por Transparency International), presenta a percepción de corrupción no sector público en 168 países. Máis de dous terzos destes 168 países tiveron unha puntuación inferior a 50, unha escala de 0 (percepción de altos niveis de corrupción) a 100 (percepción de ínfimos niveiss de corrupción). Este  Índice elabórase a partires das opinións de expertos sobre corrupción no sector público. As puntuacións dos países poden ser positivas cando existen mecanismos de goberrno aberto, a través do que o público pode exixir que os seus dirixentes rendan contas, en canto  que unha puntuación deficiente evidencia un contexto no que prevalece o suborno, os actos de corrupción fican impunes e as  institucións públicas non respostan ás necesidades dos cidadáns.

Dinamarca ocupa o primeiro lugar,por segundo ano consecutivo, mentras  Corea do Norde e Somalia teñen os piores resultados, con só  8 puntos cada un.

Os  países mellor posicionados apresentan características comúns chave, como altos niveis de liberdade de imprensa; acceso a información sobre orzamentos que permite ao público saber onde é que proceden os cartos e como se gastan;   altos niveis de integridade entre quen ocupa cargos públicos; e un poder xudicial que non distingue entre ricos e pobres, e que é con certeza independente doutros sectores do goberno.

Entre os paises con maior descenso nas posicións dos derradeiros catro anos estan España, Líbia, Australia, Brasil e Turquía.  O paises que amosan melloras sustanciais Grecia, Senegal e Reino Unido. Alén diso,  Guatemala, Sri Lanka e  Ghana, son exemplos de cómo a cidadanía e  a sociedade civil xunguiran azos para combater de forma efectiva a corrupción.

España continua recuando no Índice de 2015

España volve perder puntos situándose con 58/100 (en 2014 era de 60). “A puntuación  en 2013 foi de 59, cunha forte baixada após valorar os dados de 2014 nos que se prevía que continuara a mellora, porén, os de 2015 non o expresan”

Outra forma de analisar o índice é a comparanza entre paises. Dende esta perspectiva, en 2013 España descendeu 10 postos neste Índice  (até o 40 do ranking global), este ano está no 36 entre os 168 países analisados, o que mesmo que o ano pasado  (o 36/37, empatado con Israel), mas estas mudanzas segundo o informe non son os importantes,xa que poden deberse a que un ano a un país que estaba por riba na avaliación, entón, súbese, ainda que en realidade se baixe en puntos reais.

Se as sete enquisas que alicerzan o índice sinalan que Estaña ten unha situación de corrupción alta entre os paises do euro (ainda que non tanto en relación aos  168 países), se os expertos ratifican as súas valoracións e non achegan dados de mellora, é evidente que os efectos das  medidas aplicadas até o de gora non  foron efectivas ou perceptibles e que non abondan.

por Redacción / o 7 Decembro, 2015 at 07:31

Sarkozy rexeita pactar cos socialistas na segunda volta para frear a extrema dereita

Francia vira a extrema dereita. A Frente Nacional ten un resultado histórico na primeira volta das rexionais francesas. A formación xenófoba acada o 30% dos votos, e súa lider,  Marine Le Pen, ten unha alargada vitoria na rexión na que se apresentaba,  Nord-Pas de Calais-Picardie.

Máis de 150 crianzas refuxiadas morreran nas augas do Exeo  perante  a indiferencia dos gobernos
por Redacción / o 24 Novembro, 2015 at 07:52

Máis de 150 crianzas refuxiadas morreran nas augas do Exeo perante a indiferencia dos gobernos

A cifra do mar Exeo súmase ás 700 nen@s que morreran no Mediterráneo segundo datos da Unicef Seguir lendo ›

Nihilismo no croissant
por Gabriel Beceiro / o 16 Novembro, 2015 at 09:35

Nihilismo no croissant

croissantSeica estamos en guerra contra o autoproclamado Estado Islámico (EI). A memoria goza de pouco reparto. Decote esquencemos que por excluirmos da nosa condición todo o que nos apavora ou causa horror, non deixa de continuar existindo. Infelizmente, a terrorismo tén comprida tradición na Europa. As matanzas de París producironse namentres centenares de millleiros de desesperados refuxiados musulmáns provintes de Síria afogan no mar ou espallan por Centroeuropa, moitos deles fuxindo tanto do EI como de Baixar al-Assads nunha contorna xeopolítica na que o enfrontamento entre sunnitas e xiitas (quer dicer, a Arabia Saudita e o Iran) soerguen o pano de fundo. Desde o ataque á sala de festas Bataclán de París, cantas persoas morreran víctimas da violencia nos paises musulmáns da contorna? Debemos, porén, condenar sen ambigüidades as mortes como un ataque á propia substancia das nosas liberdades. Non foi por acaso que o fundamentalistas irrompiran no medio dunha celebración hedonista dos non-crentes un venres á noite, mas como acaidamente defende Zizek, o conflito entre a permisividade liberal e o fundamentalismo relixioso é, ao cabo, un falso conflito. Acreditarmos na erradicación de determinadas formas de relixión traría a erradicación da violencia é simplista de máis cando a violencia ten a feitura estructural de crecemento na que aximos e á que os depredadores, situándose alén do ben e do mal, sacrifican “lexítimamente” as nosas sociedades despolitizadas. Que pola traseira da retórica bélica se acabe colando  máis autoritarismo pósdemocrático nas xa devalantes  democracias occidentais.

Contodo, toda arela de trascendencia apunta no derradeiro momento a unha dupla carencia: a fé e o pobo. Deleuze, o filósofo que celebraba a imanencia do ser seguindo a esteira nietzscheana (quer dicer, que non hai nada alén do que é) facíao co desexo de visar a posibilidade de crear mundo e formas de vida máis libres. A xornada de violencia en París serve, en sentido deleuziano, para unha crítica da representación nas democracias occidentais á luz do reto que o EI lanza. Precisamente, que ningún estado, maioría ou ideal poden representalo plenamente todo e que tampouco atoparemos nunca nas democracias occidentais. O resto, o que fica fora é , precisamente, a soberanía popular. Por iso é preocupante que Hollande sobredimensione ao inimigo, na mudanza da legalidade constitucional francesa pola via autoritaria, a súa incidencia na vida cotiá dos franceses, ao cabo, outorgándolle ao EI o recoñecemento de inimigo público número un. Mesmo ao focalizar en exceso a disonancia Islam e Occidente cando tén fondas raiceiras no mundo islámico non fai máis que pór de relevo que non poucos estados que agora se sinten agredidos levan tempo utilizando en proveito pròprio o EI.

A fasquía bélica non é máis do que a expresión dunha impotencia dos estados cando teñen de defrontar os ataques nihilistas de quen mata morrendo sob directrices externas e  vive e actua aquén Europa.

Coa mesma fasquía e linguaxe bélica de Bush, Hollande apresurou en colocar o foco do problema fora da Francia. A reacción inmediata golpeando a capital do EI na Siria foi a resposta ao que se considerou unha “declaración de guerra”, entendemos que para excluir calquer aceno ou tentativa de criminalización da comunidade musulmana e de paso xustificar accións bélicas en Mali, no Sahel, ou na Síria, facendo valer a súa lexitimidade á frente da República, ainda que sabemos que tentando eliminar a ameaza no Irak ou na Síria, acabou por acordar a criatura. Hollande declárase en guerra e reclama implicación internacional, nesta orde. Francia seica mudará a constitución para espallar o estado de emerxencia e anuncia máis bombardeos. Dobregar o EI na Síria non eliminará a ameza jihadista. A resposta non pode ser militar. Tampouco a pasividade e o multiculturalismo naif que obvia que cómpre resolver problemas de integración, comezando por unha axeitada acollida dos refuxiados, axudando a que as democracias se consoliden (Tunicia) e as alternativas da esquerda laica non esmorezan. Porén, as democracias liberais  que supostamente combaten a ideoloxía salafista coa que se lexitima teolóxicamente estas accións terroristas, mostran unha reiterada deferencia e acatamento cos reximes do Golfo que alentan o salafismo mas axen como liberais no comercio e no negocio global. Un non pode afirmar que as maiorías occidentais non sabían o que acontecera coa guerra de Irak, que estabamos enganados polos tres dos Açores, coa fin se salvármonos a nós mesmos dunha condena colectiva. Non abonda porén coa idea de Arendt da “banalidade do Mal” cando o salafismo se amostra con obscena fruición sob o aparato dun Estado que integra dogma relixioso, militarización, tortura e asasinato na súa conciencia ideolóxica.

…as democracias liberais  que supostamente combaten a ideoloxía salafista coa que se lexitima teolóxicamente estas accións terroristas, mostran unha reiterada deferencia  cos reximes do Golfo que alentan o salafismo mas axen como liberais no comercio e no negocio global.

Aquí, é claro, a fasquía bélica amosada por Hollande no momento traumático – ideolóxico na súa forma máis pura- lévanos a ignorar que -alagados do pathos de solidariedade universal- os actores do neoliberalismo hexemónico están a crear situacións deletéreas. No entanto, o que se perde de vista no foco parisino do horror é que o significado do chamado terrorismo global é multifacetado e ainda que pareceza rude, non o padece igual o civil parisino que e o civil siriano. Para alén da experiencia subxectiva, o primeiro trauma encobre indistintamente os verdadeiros intereses da intervención francesa e occidental na Síria ou na República Centroafricana e como o fundamentalismo islámico axiu do abortamento da esquerda secular nos países musulmáns. A diferencia do terrorismo europeo dos sesenta é que o EI tén pola primeira vez unha base territorial pròpria- que Al-Qaida ensaiara xa no Afganistán. A declaración de guerra realizada por Hollande apunta a ese factor territorial ao visar a crise como un problema militar que acabou por afastar ainda máis aos europeos da opinión pública árabe. Porén, a “loita contra o terrorismo” apaña a fasquía dunha loita polo monopolio da violencia global nas que Francia e Europa poden ficar reféns de teimar nunha resposta que acaba por xerar aquilo que “reprime” e regula  cando non se albiscan as condicións de unidade nin na sociedade francesa nin na UE  e os seus aliados para unha guerra tal e como se cenificou na última  reunión G-20. Velaí a Sarkozy pedíndolle a Hollande aliñarse coas propostas en política exterior da extrema dereita de Le Pen.  A Unión Europea deberá defrontar o reto que supón que haxa estrateixas ailladas dos seus estados á hora de defrontar un conflicto multifacetado que, do mesmo xeito que coa crise dos refuxiados, está  a levar  a unha blindaxe dos estados que sobredimensione e espalle o pánico. A non ser que se acredite que o EI teña capacidade para desestabilizar os estados membros da UE.

As contradiccións abrollan no centro de Paris dende a banlieue. Unha xuventude musulmana desafecta que se torna receptiva aos chamado do estado fundamentalista. As condicións para o desenvolvemento do fanatismo relixioso de fasquía destructiva e fatalista que operan nun marco mental debidamente adoutrinado no que achan azos para sentirense alguén no matar e no morrer na procura, talvez, dun recoñecemento que non teñen agás como funcionarios de deus, como procesos de autorealización persoal propio do santo-martir. No entanto, o terrorismo sob o véu do fanatismo relixioso só é unha das formas de nihilismo -se deus é quen máis ordena non pode ser mau-. Cando se torna misión, a inhumanidade de deus xurde con impiedade. Se deus é, todo é posibel. É precisamente esta suspensión ”transgresora” que leva á autoinmolación o que non nos debería sorprender tanto na Europa dos mártires pola fé que acabara por estabelecer a dialéctica da trascendencia – que resolverá dunha vez todas as contradiccións e insuficiencias da sociedade contemporánea- ao subsumir a da imanencia. Mas teimamos en cualificarmos de monstros aos terroristas porque nos parece que ao facelo todo o que é inhumano esvaece na distancia. Acaso, este tipo de activa indiferencia non fai parte do conflicto? Mais unha vez Francia e Occidente fican pasmados perante a evidencia de que o monstro mora na casa. Porén, embalados na tentación da inocencia esquecémonos del cando fica alén nós, na distancia.

por Redacción / o 14 Novembro, 2015 at 12:42

O Estado Islámico reivindica a masacre de París

Alomenos 127 mortos en varios ataques desta sexta-feira á noite. Sete dos terroristas inmoláronse e o octavo abatido pola policia. 


 

Os oito terroristas implicados actuaron en 40 minutos nun radio  20 quilómetros. Este ataque é o “comezo da tempestade” e foran planexados “minuciosamente con antelación” afirma a reivindicación do Estado Islámico. François Hollande define os atentados como un “acto de guerra” do EI e ve na masacre un ataque ás liberdades, avisando de que haberá unha reacción “con todos os medios”.

http://www.dailymotion.com/video/x3dqzx9

Berros, prantos e carreiras  na fuxida desesperada das persoas que asistian ao concerto da sala Bataclan de París onte á noite. 90 mortos nun dos ataques.

Daniel Psenny, un xornalista de  ‘Le Monde’  – que ficou ferido nun brazo- rexistrou desde unha xanela do edificio do lado un video dese momento no que se ve aos espectadores saindo por unha calexa, algúns deles feridos e outros pendurando da  fachada.

Iniciativas en defensa do sector cerqueiro
por Redacción / o 10 Novembro, 2015 at 12:52

Iniciativas en defensa do sector cerqueiro

Seguir lendo ›

Non saíron os tanques, saíron os tertulianos
por Rafael Cid / o 9 Novembro, 2015 at 20:37

Non saíron os tanques, saíron os tertulianos

Proposta de resolució sobre l'inici del procés polític a Catalunya com a conseqüència dels resultats electorals". Font: Parlament de Catalunya

Proposta de resolución sobre o comezo do proceso político en Catalunya como consecuencia dos resultados electorais.” Fonte: Parlament de Catalunya

No contexto da severa crise económica en que vive a eurozona e o risco de desintegración por mor das involucións normativas con que algúns países están a responder ao alude de refuxiados e inmigrantes, xunto á incerteza sobre o previsto referendo de desconexión de Gran Bretaña da Europa dos 28, sería pura fantasía dice que pode pasar entre España e Catalunya tras a proclamación rupturista do Parlament. Porén unha cousa polo menos si fica clara: dentro da Unión Europea (UE) non haberá preito, por grave que se considere, que non se aborde desde o plano exclusivamente democrático. Outra cousa sería no caso dunha descomposición da UE.

Isto que parece unha perogrullada pode non selo tanto se miramos en problema coa perspectiva do sucedido neste país cando se discutiu o asunto da organización territorial. Non é necesario remitirnos ás guerras carlistas para furgar en experiencias máis ou menos recorrentes. Sen ir máis lonxe, no pasado século por moito menos do que aconteceu esta segunda semana de setembro na cámara lexislativa catalá rifaran a eito. Por tirios e troianos. O golpe de estado do 23-F foi un levantamento militar preventivo que buscaba impedir a escalada soberanista atribuída a estamentos políticos e sociais das autonomías. No lado oposto, a violencia de ETA ao longo de varias décadas de accións terroristas nunca logrou situar as reivindicacións abertzales na cota onde acaba de colocar as súas o pacífico independentismo catalán.

E iso é unha lección histórica que non deberiamos neglixenciar por moito que os trazos grosos da actualidade absorban toda a nosa atención sobre discursos, declaracións e liderados neste intre fulcral. Sen dúbida iso é moi importante, mas o realmente transcendente produciuse alén hemiciclo: entre a imensa cidadanía. É nese ámbito do común da sociedade civil onde se revelou o calado ético do que partidarios e refractarios estaban a defender no Parlament, sendo esa mesma escenificación o punto de partida que obriga a falar dun revival democrático. Á marxe das lóxicas sobreactuacións e brindes á galería, o visto, ouvido e producido por parte de todos os partidos alí presentes estivo presidido maioritariamente polo respecto mutuo, a tolerancia, o seny e o fair play. Nada que ver coa rifa fuleira, as biles mal disimuladas e as parvadas que se presenciaron no Congreso da madrileña Carrera de San Jerónimo en momentos críticos como a moción de censura a Adolfo Suárez ou algunhas sesións que precederon a tesourada.

E ese mesmo clima respirábase nas rúas, os cafés e os lares de media España. Normalidade absoluta. Non indiferenza, porque as enquisas sinalan que a “cuestión catalá” está a empezar a forxar opinión entre o eleitorado, mesmo naturalidade. É coma se a xente tivese xa descontado o dereito a decidir como un activo civilizatorio. Con todo, ese ambiente exemplar que se percibía entre a cidadanía adquiría trazos de traxedia grega cando un se debruzaba nos faladoiros que tiñan lugar ao unísono en moitas televisións públicas e privadas de cobertura nacional. Alí, os todólogos en nómina rivalizaban en grosería, tremendismo, insultos e mamarrachadas, como vates enraivecidos porque o orbe estiver a arruinarse ante os ollos “sen que ninguén fixera nada para remedialo”. Abonados ao statu quo, a poeira que moitos destes Xeremías vendían era un capítulo da vella estratexia da tensión que afortunadamente hoxe xa non ten comprador.

Velos traia á memoria aquilo do 15-M “apaga a tele, acende a túa mente”.

A Comisión Europea acha que o desequilibrio orzamentario do Estado será de 4,7%,lonxe do 4,2% pactado
por Redacción / o 6 Novembro, 2015 at 11:33

A Comisión Europea acha que o desequilibrio orzamentario do Estado será de 4,7%,lonxe do 4,2% pactado

5.000 máis do que admite  Mariano Rajoy. Veñen a ser o 83%  do que costou a T-4 de Barajas. Seguir lendo ›

Fascismo ás portas
por Rafael Cid / o 13 Outubro, 2015 at 09:09

Fascismo ás portas

 Seguir lendo ›
Se te agradar...Séguenos!
Ollàparo Logo
Adirete á factoria Ollaparo
Powered By WPFruits.com
off