off

Europa

por Redacción / o 19 Abril, 2015 at 09:17 / en Europa, Globalización

Naufraga unha lancha con 700 emigrantes nas costas de Líbia

A traxedia é a máis grave xamais rexistrada até o de agora en embarcacións precarias que fuxen de Líbia. O naufraxio produciuse a 60 millas náuticas ao norde da costa de Líbia.Segundo a imprensa italianaa lancha viña de Exipto e lanzara un S.O.S. ao non poder manterse a flote. Alertada a Gardia Costeira italiana, un mercante portugués que estaba na zona desviou a singradura para achegarse e presenciar como a lancha naufragara. Foi o barco portugué a que tentou resgatar os emigrantes que estaban na auga e consegiu salvar a vida de 28 persones.

Libia

Milleiros de inmigrantes agardan en condicións precarias, infrahumanas, agardando a súa quenda para subir a unha lancha nas costas de Libia. O primeiro ministro italiano Matteo Renzi apostou  na sexta-feira por traballar a estabilización política do país nordeafricano como primeiro paso para deter este fluxo incesate de embarcacións.

A xefa da diplomacia europea Federia Mogherini afirmou a semana pasada en Barcelona que reclamou que a UE lance unha operación para “salvar vidas” no Mediterráneo.  “Afrontan circunstancias dramáticas”, afirmou após cifrar en  5.600 o número de persoas resgatadas o pasado fin de semana.

Apoio masivo no twitter ao escritor italiano Erri de Luca por opinar  contra a Alta Velocidade
por Redacción / o 27 Marzo, 2015 at 14:04 / en Europa, Medio ambiente, Movementos sociais

Apoio masivo no twitter ao escritor italiano Erri de Luca por opinar contra a Alta Velocidade

O ‘hashtag’ #iostoconerri tórnase ‘trending topics’ no estado


De Luca é un dos persoeiros máis coñecidos da campaña contra o a  TAV italiano. A  perforación comezada nos anos noventa mantén os habitantes  do Val de Susa  (Torino) en pé de guerra  a causa do inmenso  impacto mediambiental  dos riscos para a saúde que conleva  furar nestes outeiros, cun nivel alto de amianto. 310x0_1422438582991_large_150128_101547_to280115cro_0011

O escritor, de 64 anos, está a ser xulgado en Italia por ter declarado nunha entrevista de 2013 no Huffington Post italiano que as obras do Tren de Alta Velocidade no Val de Susa había que “sabotealas”. De Luca enfróntase a unha pena de entre 1 a 5 anos de cárcere, nun xuizo impulsado pola Fiscalía e a DIGOS (acrónimo da sección de Operacións especiais da policia italiana), a petición da empresa constructora francesa.

Porén, o escritor manifestou varias veces que non pensa recuar das súas declaracións e defendeu a súa liberdade de expresión. En Italia impulsouse unha campaña de apoio a De Luca, difundida atraveso das redes co ‘hashtag’  #iostoconerri.


Seguindo a tendencia europea, o BNG propón remunicipalizar a xestión pública da auga
por Redacción / o 23 Marzo, 2015 at 17:40 / en Cedeira, Europa, Medio ambiente

Seguindo a tendencia europea, o BNG propón remunicipalizar a xestión pública da auga

Seguir lendo ›

O BNG acada o apoio do Parlamento para reclamar as pensións dos mariñeiros en barcos noruegueses
por Redacción / o 4 Marzo, 2015 at 12:50 / en Europa, Galiza, Pesca, Traballo

O BNG acada o apoio do Parlamento para reclamar as pensións dos mariñeiros en barcos noruegueses

 Esixe o recoñecemento do traballo dos mariñeiros galegos en buques noruegueses e acada un acordo parlamentario

O BNG acada un acordo parlamentario para non subir o 21% o IVE os produtos pesqueiros. O parlamentario Rodas vén de afirmar que Noruega “non recoñece” as pensións de xubilación, “12.000 mariñeiros, segundo a Asociación galega Long-Hope, por carecer de residencia no país”.
O portavoz do PP, José Manuel Balseiro coincidiu co espírito da iniciativa defendida polo deputado do BNG e o consenso do resto dos grupos que a apoiaron polo que anunciou o voto favorable do grupo maioritario do Partido popular.
A súa desprotección  agravase porque España non computou na Seguridade Social  o tempo de embarque nos buques.
O parlamentario nacionalista demandou do Goberno galego instar ao Goberno español a presentar unha demanda contra esta decisión por considerar que incumpre o Convenio europeo de Dereitos Humanos e discrimina “por nacionalidade” a inclusión no sistema de Seguridade social norueguesa aos traballadores empregados nos mesmos barcos.

Comunistas e nazis na mesma trincheira?
por Rafael Cid / o 2 Marzo, 2015 at 10:29 / en Europa, Movementos sociais, Pensamento, Politica internacional

Comunistas e nazis na mesma trincheira?

trincheira“Combatiamos comunistas e nazis xuntos. Todos queremos o mesmo: a xustiza social e a liberación de Rusia da invasión ucrania”. As frases citadas corresponden ás manifestacións efectuadas ante a policía por dúas do oito españois arrestados en Madrid ao seu regreso de loitar no leste de Ucraína. Todos eles enrolados xunto a centos de voluntarios prorrusos chegados doutros países entre os que, aseguran, “a metade son comunistas e a outra metade nazis”.

Co que agora acaban de revelar estas auténticas testemuñas de cargo (http://politica.elpais.com/politica/2015/02/27/actualidad/1425044924_696253.html), o que era un segredo a voces acada carta de natureza. Milicianos de ideoloxía nazi xunto a Putin para axudarlle a implantar Novorrusia, o seu proxecto imperialista. Aínda que a esquerda saudosa da antiga URSS teima no contrario. Mimetizada ao compás da propaganda dos falcóns do Kremlin, a súa lectura do conflito versaba monolíticamente sobre un contencioso orixinado por un golpe de estado inspirado pola UE e EEUU, a toma do poder en Kiev por unha Xunta fascista e outros trompe l’œil, unha ilusión óptica de calibre semellante. Fazañas bélicas de bos e malvados.

as achegas de primeira man dos brigadistas españois confirmaron as peores sospeitas: Putin consegiu que comunistas e nazis estean na mesma trincheira.

A flagrante contradición entre o que contan os medios de comunicación disciplinados á voz de Moscova e o que agora sosteñen as súas propios combatentes, demanda unha explicación razoada. Porque evidencia algo máis que unha contradición do tipo de alistarse na Brigada Internacional Carlos Palomino, en honra do activista antifascista asasinado en Madrid en 2007 por un paracaidista ultra, e compartir trincheira con tres ex militares españois e nazis. Resulta obvio que a anexión de Crimea e a escalada militar a favor dos secesionistas da rexión de Dombás emprendida por Putin incita a que comunistas e nazis partillen armas porque ambos procuran a “xustiza social e a liberación de Rusia da invasión ucrania”.

Porén, admitamos como hipótese que “comunistas e nazis” queren o mesmo: xustiza social. Algo que está na retórica de todos os movementos sociais que buscan captar o fervor das masas. Esa converxencia, de cimentarse no tempo e na camaradería que insufla o ardor guerreiro, podería levar a unha cohabitación futura dentro da sociedade civil. Quizais o seu ronsel asome xa na imitación de certas prácticas que, como a okupación urbana, comeza a ser frecuente entre os grupos de extrema dereita españois. Porque por encima das categorías tradicionais parece estar a emerxer un frentismo indiscriminado.

Que “comunistas e nazis” estean de acordo en xogarse a vida por un Estado oligárquico, nuclear e hipercapitalista, que depreda ás nacións do  seu “patio traseiro” como os peores tempos de Estados Unidos con Latinoamérica, merece unha profunda reflexión.

Xa non vale tirar balóns fora e botar man do falsos victimismos. Son demasiadas as probas que indican que ao redor da crise humanitaria desatada en Ucraína están a reactivarse algúns dos nosos peores demos familiares. Pasouse por alto a presenza de observadores dos principais partidos xenófobos europeos (desde o partido Amencer Dourado á formación Plataforma per Catalunya) como avalistas das posicións rusas na anexión de Crimea. Fíxose o silencio ao divulgarse que o Kremlin é o principal financiador da Fronte Nacional (FN) francés de Marine Le Pen. Minimizouse o feito de que un dos principais ideólogos de Putin, Alexander Duguin, apóstolo do ultranacionalismo, a homofobia e o tradicionalismo relixioso, sexa o teórico de cabeceira de moitos grupos neonazis europeos (aquí é un conferenciante de persoal do ultra Movemento Social Republicano). Mais as achegas de primeira man dos brigadistas españois confirmaron as peores sospeitas: Putin consegiu que comunistas e nazis estean na mesma trincheira.

E non estamos en 1939. Cando Hitler e Stalin se aliaron para repartirse pola forza media Europa incendiando con iso a Segunda Guerra Mundial. Senón un século despois de que o mundo sufrise as consecuencias das políticas represivas levadas a cabo polos dous estados totalitarios máis homicidas da historia. Por iso non se comprende que con esas tráxicas experiencias sobre as nosas conciencias a sociedade civil democrática permaneza pasiva. Polo menos o actual movemento anarquista, que padeceu nas súas carnes como ningún outro a barbarie nazi-estalinista e combateuna desde os seus inicios sen ningún tipo de componenda nin ardil, debería denuncialo para que poder seguir recoñecéndose libertario. Reclamar a paz como valor supremo da humanidade é absolutamente de esquerdas.

(Nota. O título deste artigo vai con interrogacions adrede, rectificando o tenor literal da cita que o sustenta. Por respecto ás persoas de boa vontade que poden sentirse inxustamente ofendidas por unha afirmación xenérica de “comunistas” onde en realidade debería dicir “estalinistas”).

Syriza: o refluxo
por Rafael Cid / o 25 Febreiro, 2015 at 10:57 / en Europa, Movementos sociais, Opinión

Syriza: o refluxo

The End of Something.CC BY-SA 2.0 UK

The End of Something.CC BY-SA 2.0 UK

Un partido xurdido dunha coalición radical de esquerdas. E unha crise económico-financeira inxustamente repercutida sobre as clases populares. Esas eran as dúas variables que preludiaban unha mudanza sistémica na Grecia que á vez servise de faro a outras sociedades igualmente atrapadas na trituradora do austericidio. Porén, Syriza recuou ante a troika que agora se fai chamar “as institucións”, e parte do Programa de Salónica, cuxas meles fixo que as xentes o levaran ao poder, ficou relegado ad calendas gregas. Co pacto do Eurogrupo para acadar liquidez financeira até agosto, Tsipras di sí  ás privatizacións, frea a subida do salario mínimo, posibilita o incremento do IVE e admite o emagracimento da administración pública.

Tras unha arrancada de cabalo por parte de Varufakis e unha sentada de burro por Tsipras, en pouco menos dun mes, o país que foi a gran esperanza branca dos desacreditados PIGS, vén de empezar a repregarse, sacrificando a estratexia á táctica. Aínda que como acontece co desfasamento entre o lóstrego e o trono nas tormentas, os derradeiros inquéritos seguen dando ao goberno grego un grande apoio cidadán. A realpolitik ten esa rara virtude: cegamos polo seu lume. Porque tamén aquí a velocidade da luz é maior que a do son.

Desta forma, algunhas das medidas prometidas para paliar a emerxencia social poderán ser aplicadas obrigadas precisamente a aceptar a prórroga do rescate do que Syriza renegara de plano ao consideralo como unha liña vermella infranqueabel. O que é tanto como amentar a soga no caso do aforcado, porque a satisfacción desas necesidades básicas farase á conta de maiores sacrificios futuros. Ao cabo, impúxose a dialéctica da ideoloxía dominante.

A reflexión nestas circunstancias é se estamos condenados sen remisión a someternos aos intereses dos poderosos; se nunca hai un punto de ruptura democrática que evite a barbarie cotiá?

O vieiro que está a empezar a percorrer Syriza coa súa viraxe soa a dejà vu. A esa rutina consistente en que os partidos políticos nos enfeiten con todo tipo de ofertas e boaventuras para en canto chegan ao poder recuar coa rude escusa de que as circunstancias mudaron. Así foi como o Pasok e Nova Democracia no país heleno, e o PSOE e o PP en España, afundíronse no desdouro e a desconfianza dos votantes. Unha demagoxia que lonxe de limitarse á quenda bipartidista , coa rectificación de Syriza parece consolidarse como o mal de pedra da partidocracia. Aínda haberá que esperar uns meses para vermos como fai Podemos, que non é nin de dereitas nin de esquerdas, para zafarse desa funesta teima de manobrar.

Se o caseiro de Bruxelas terminou dando unha segunda oportunidade ao magoado inquilino grego sen vencedores nin vencidos, como semella, teremos que analisar cales  son en esencia as razóns que fixeron convir a un e a outro que é preferibel seguir de mal-avindo a definitivamente divorciados. E ese elemento que permite a cohabitación in extremis pode ser a conciencia por parte da Unión Europea (UE) de que se erra Syriza como alternativa ao bipartidismo o recambio electoral caerá en mans de Abrente Dourado (AD), o partido neonazi alistado no billete antieuropeista conoutras formacións ultranacionalistas que, como a Fronte Nacional (FNT) en Francia, están a arrasar nas urnas de países crave da UE. Quer dicir, a risco de cebar a desintegración da UE.
É aquí onde seguramente aniña o epicentro desta dolorosa renuncia ex post e da súa nula contestación polas bases de Syriza, feito ao que se lle pode bucar un referente hispano na coalición de goberno que no seu día estableceron en Andalucía o PSOE e Esquerda Unida, un partido este último que é o máis parecido a Syriza no noso ámbito político. Refírome á circunstancia de que as críticas que xurdiron desde a  máis radical de Syriza após acordo con Bruxelas, parecidas ás que EU esgrimiu ante os socialistas por adiantar unilateralmente as eleccións, ostentan un hándicap de orixe por silenciar a estes mesmos sectores o acordo contranatura co ultranacionalista e xenófobo ANEL como socio de goberno. Ás veces, non sempre nin en todos os lances, tamén en política o que empeza con tropezos adoita avanzar aos croques.

Queremos galego desde o Parlamento Europeo
por Redacción / o 5 Febreiro, 2015 at 12:38 / en Europa, Galiza, Normalización lingüística

Queremos galego desde o Parlamento Europeo

Dende o Parlamento Europeo, o apoio dos eurodeputados nacionalistas, Josu Juaristi de EHBildu,  Josep-Maria Terricabras de Esquerra, Ana Miranda do BNG e Jordi Sebastià de Compromis  á manifestación de Queremos Galego do 8 de febreiro.

 

https://www.youtube.com/watch?v=jS_bB6Xsvqo

O asalto aos ceos de Syriza
por Rafael Cid / o 2 Febreiro, 2015 at 08:01 / en Europa, Movementos sociais, Opinión, Politica internacional

O asalto aos ceos de Syriza

Syriza vai en serio e por dereito. Alomenos na política de xestos. Haberá que ver as súas concrecións e efectos, mas o goberno de Alexis Tsipras non anda ás pavias na radical verbalización da súa aposta antiausteridade. En menos dunha semana desde que chegou ao poder, o executivo empezou a cumprir o seu programa aprobando unha primeira batería de medidas destinadas a paliar as necesidades da poboación máis castigada pola crise, e acto seguido o seu ministro de Finanzas denunciou á Troika como interlocutor válido. Grecia non recoñece á Troika nin o acordo de rescate, espetou Yanis Varufakis ao pasmado presidente do Eurogrupo, anunciando así que os gregos retomaban a súa soberanía liquidando o severo protectorado de Bruxelas e o Fondo Monetario Internacional.

Porque iso, para lle pór un titular, é o que Syriza proclama. Por unha banda, destina parte dos seus magros recursos para urxencias sociais, aumentando a incerteza dos acredores sobre a súa capacidade de pago, e por outro asume que pensa xestionar o país sen a tutela das institucións que até agora confeccionaron o traxe da súa economía (FMI, CE, BCE). Soa raro, máis gastos e menos financiamento. Pero non o é, se aceptamos que a política é quen debe mandar sobre a economía, que non é unha ciencia lúgubre senón a utilización de recursos escasos, susceptibles de usos alternativos, para satisfacer necesidades humanas. E precisamente Tsipras e Varufakis o que acaban de facer é reasignar medios e primar finalidades. A débeda pode esperar, a dignidade non.

Todo isto, que soa moi idealista, ten un soporte estritamente económico: chámase superavit primario. En boa parte debido á profundidade dos recortes impostos a Grecia en contrapartida polos rescates, o país heleno pechou o pasado ano cun superávit primario (sen implicar a débeda) de 2.530 millóns de euros, equivalente ao 1,4% do seu PIB. Ou sexa, que nestes momentos, as súas Administracións Públicas teñen as contas saneadas. Ingresan máis que gastan. Herdanza feroz, por certo, de Nova Democracia, o perdedor nas últimas eleccións. De aí a xustificada arrogancia do titular de Finanzas ante o estirado representante da Unión Europea. Grecia pode valerse por si mesma, sempre que a carga da débeda non lastre o camiño.

Loxicamente, unha cousa leva á outra. Pór máis diñeiro en investimentos sociais supón facerse candidato a que a Troika peche a billa dos créditos. E a iso é ao que se adiantou Varufakis co seu repudio do rescate, cuxa última prórroga termina o próximo 28 de febreiro. Unha xogada non exenta de riscos e efectos bumerán sobre todo en territorios da Bolsa e da solvencia da Banca nacional, entre outros posibles buracos negros. Pero que á vez conta con precedentes no referido a gañar tempo de manobra para proceder á súa reordenación sustentable, no ronsel do que no seu día fixo Islandia negándose a sufragar as falcatruadas das súas bankers.

Entón, o tribunal da Asociación Europea de Libre Comercio (*AELC) deu a razón a Islandia fronte ás súas voraces acredores (Inglaterra chegou a incluíla na lista de países terroristas) e a propia Comisión Europea (CE), que entendía o fallo como un mal exemplo para os seus socios. E leste parece ser o camiño que, mutatis mutandis, pensa percorrer agora Grecia, dado que non existe unha estrita obrigación xurídica na toma e daca dos rescates, máis aló dun xenérico compromiso entre gobernos. Ademais, os homes de Syriza gozan da incuestionable autoridade moral que lles dá sufrir o “golpe de estado encuberto” que supuxo a ocultación do déficit (do 3,7% oficial ao 12,7% real) polo entón presidente do seu Banco Central, Lucas Papademos. Un butrón en toda regra que logo serviría para xustificar a leonina aceptación da “operación resgate”. Convén lembrar que tras a entrada da Troika en Grecia como exército de salvación, Papademos foi entronizado como primeiro ministro sen pasar polas urnas (logo premiaríano co vicepresidente do BCE) e que a entidade que validou a colosal estafa contabel foi Godman Sachs, na etapa na que o actual presidente do BCE, Mario Draghi, era o seu máximo responsabel para Europa.

Con todas estas vimbias conta o executivo heleno para romper a unidade de acción da Troika e tentar conversacións bilaterais con cada un dos membros da UE prestamistas. Seguramente na convicción de que a relación de forzas a favor de Grecia invístese nesa alternativa repartición de competencias. Sostén un devandito que cando se debe un mil millóns a moitas persoas o problema teno o debedor, pero que se se debe a unha soa persoa o problema teno o acredor. Por aí van os tiros do asalto aos ceos de Syriza. Con lexitimidade de orixe e lexitimidade de exercicio para tentar desatar unha débeda de orixes espurios que tomou como refén ao pobo grego.

Concluamos esta nota de urxencia. O exemplo grego é dificilmente exportabel ao caso español sen cambiar as regras de xogo. A débeda española se está comprometida xuridicamente. Fíxoo o goberno socialista de Rodríguez Zapatero (co que se viu en segredo Pablo Iglesias) ao levala á constitución coa rectificación do artigo 135, que prima o pago da débeda fronte a calquera outra continxencia. Alén diso: nos países sen esta espada de Damocles na súa constitución, o exemplo de Atenas pode ser seguido polos partidos de extrema dereita antieuropeus. Grupos ultras que en boa medida lograron cotas de respaldo popular que lles abren as portas do poder. Ainda que iso poría en cuestión o futuro da UE.

Syriza no seu labirinto: tic-tac, tic-tac
por Rafael Cid / o 28 Xaneiro, 2015 at 09:19 / en Europa, Opinión, Politica internacional

Syriza no seu labirinto: tic-tac, tic-tac

A atronadora vitoria de Syriza empezou co pé esquerdo, que é o que sería esperado nunha organización radical progresista. O seu líder e presidente in pectore do goberno heleno, Alexis Tsipras, prometeu o seu cargo sen o tradicional aparato relixioso. Polo que acenou con laicismo militante fronte á condicionante iconográfica de asumir a máxima representación política do “demos” grego co nihil obstat da Igrexa. Recupérase así, en boa hora, unha das constantes máis emancipadoras que trouxo a ilustración e materializou a Revolución Francesa. Impulso, doutra banda, secularmente marxinado pola socialdemocracia continental como medio de gratificar o voto das clases populares, maioritariamente ancoradas nos mitos e supersticións do “creacionismo”. Hai que lembrar que na celebrada democracia española todos os gobernos socialistas xuraron o seu cargo até unha Biblia e unha cruz. Aínda que certamente descoñecemos se esta mensaxe inaugural de afirmación laicista de Tsipras foi acordado durante a súa sorpresiva visita ás autoridades relixiosas de antes das eleccións, e do xesto pasarase á separación entre Estado e Igrexa ou se renovase o statu quo. Tic-tac, tic-tac?

Unha de cal, pois non?. A de area quixérona descubrir os cerebriños da comunidade mediática cualificando o acordo con Gregos Independentes (ANEL) como unha reedición do “pacto á grega” que nos anos noventa selaron conservadores e comunistas contra socialdemócratas, cuxa versión española foi a “pinza” de Esquerda Unida (EU) en tempos de Aznar. Trátase dunha falsa percepción da realidade que contén a súa parte proporcional de carraxe. Hogano en Grecia o PASOK é un partido testemuño, escindido en dúas metades que marcha cara ao seu solpor. Máis munición presta a analistas e escribidores, o feito certo de que eurocépticos e ultras de todas as cores saudasen o trunfo de Syriza como propio na súa particular refrega contra a Troika. Desde a líder da Fronte Nacional Marine Le Pen até o británico Nigel Farage de UKIP, pasando polo secretario xeral de Podemos Pablo Igrexas. Pero son opinións distintas e distantes. Deitalas no mesmo saco implica unha intencionalidade doentia.

Porén, existe tamén unha de area que non se pode  eludir. Daquela maneira, ao procurar o apoio dunha formación de dereita nacionalista, antiinmigración, contraria ao matrimonio gai e confesional, Alexis Tsipras mete voluntariamente á raposa no poleiro de Syriza. E o que é máis importante para a percepción xeral, outorga carta de natureza a aqueles que esculcan puntos de encontro e afinidades entre opcións ideolóxicas antagónicas, sobre a base de que os extremos se tocan na súa obsesión do “canto peor, mellor”. A personalidade do socio de goberno de Syriza, Panos Karemos, é todo menos politicamente saudable. Membro significado da vella política, o dirixente de ANEL formou parte da Nova Democracia (ND) que ocultou o enorme déficit do país, ocupando o cargo crave de viceministro da Mariña Mercante en 2007, coa misión de lidar co núcleo duro do verdadeiro poder económico grego, concentrado no selecto clan dos armadores.

Un oxímoro político ou parte dun pacto “patriótico”. O tempo dirá, porén, todo indica que Karemos, ben relacionado cos servizos de intelixencia, é o aval de Tsipras ante os poderes fácticos, oligarcas e caste militar incluídas. O que explicaría que Syriza reservase para o “Pepe Bono” heleno o ministerio de Defensa, en esquecemento flagrante das súas andanadas anti-OTAN. Mesmo poida que no seu foro interno Alexis Tsipras respirase aliviado ao non acadar unha maioría absoluta que lle obrigou a cumprir coas súas promesas electorais sen restar unha coma. En calquera caso, iso é auga pasada, forma xa parte do labirinto no que Syriza terá que desenvolverse. De momento, a extraordinaria lexitimidade outorgada polas urnas, permite dicir a Tsipras aquilo de “podo prometer e prometo”.

Quen son os “Gregos Independentes”, o partido que vén de pactar para gobernar con Syriza?
por Redacción / o 26 Xaneiro, 2015 at 13:56 / en Europa, Movementos sociais, Politica internacional

Quen son os “Gregos Independentes”, o partido que vén de pactar para gobernar con Syriza?

O partido de dereitas que vén de pactar en menos dunha hora con Syriza para conformar o próximo goberno na Grecia partilla coa “esquerda alternativa” a oposición aos recortes.


A formación política  “Gregos independentes” é unha escisión de de Nova Democracia, o principal partido conservador grego, nado en febreiro de 2012. Panos Kammenos, o seu lider, fundou o partido logo de ser expulsado de Nova Democracia por ter roto a disciplina de voto nunha moción de confianza e opoñerse ao executivo conservador Lukas Papademos (unha ideoloxía homologabel ao UKIP británico).

Nas primeiras eleccións ás que se presentaron, as de 2012, acadaron o 10,6% dos votos e dende aquela o seu apoio foi baixando. Tamén en 2012, cando se repetiron as eleccións, acadaron o 7,5% de votos e nas eleccións de onte baixou ao 4,7%.

Nas eleccións ao Parlamento Europeo do ano pasado  chegaron ao 3,5% de vots, acadando un eurodepudo que está integrado no  grupo dos Conservadores e Reformistas Europeos onde estan os  ‘tories’ británicos e Alternativa por Alemania.

Co acordo, que é o pior escenario para as bases de  Syriza, Tsipras disporá de mans libres para negociar coa ‘troica’. A outra posibilidade,  o pactar co centro-esquerda de To Potami [O Rio], tería sido dificil xa que defende  un programa neoliberal e reclama evitar calquera embate cos creditores internacionais da Grecia.

Mália o abismo ideolóxico en temas clave como a inmigración, a homosexualidade  ou a separación igrexa-estado,  o acordo acadado vén demostrar que Tsipras está a respostar á expectativas de “pragmatismo” que lle atribuían. Os nacionalistas de dereitas  sumaran co apoio ao goberno de 13 deputados, unha maioria ampla para Tsipras.

Como é posibel que da noite para o dia a “esquerda alternativa” fora capaz de pactar só en termos económicos cando irá de brazo dado dun socio que leva no seu programa social axudas só para os gregos, non ao matrimonio homosexual e a relixión oficial ortodoxa?

off