off

Europa

E Syriza deu á luz un rato 2
por Rafael Cid / o 14 Xullo, 2015 at 07:45 / en Europa, Movementos sociais, Politica internacional

E Syriza deu á luz un rato

Seguir lendo ›

por Redacción / o 13 Xullo, 2015 at 12:30 / en Economía, Europa, Política

Europa acorda por “unanimidade” manter a Grecia no euro a costa da privatización dos bens e infraestructuras do país

Non haberá quitanza e suporá unha “axuda” de máis de  80.000 euros. Co acordo facilitase que Grecia defronte o pagamento de 3.500 millóns ao Banco Central Europeo o vindeiro dia 20 e durante o segundo semestre ten a obriga de devolver 26.600 millóns máis.


 

Os lideres da zona euro asinaron en Bruxelas pon en suspensión provisional a pior crise da Unión Europea logo de duras negociacións que deitaron na mesa a saída dun dos socios, o ‘Grexit’.

A confianza debalou, sobretodo logo da convocatoria exprés de referendun sobre a proposta da troika que soergueu ao primeiro ministro   Tsipras. 

“Loitamos até o final para un acordo que permitirá ao país recuperarse  al final per a un acord que permetrà al país recuperar-se”, afirmou Alexis Tsipras.

Ainda non se coñece a letra miuda do acordo que semella representar oinicio dunhas novas negocacións para fechar as condicións do terceiro resgate financieiro de Grecia que lle permitirá pagar débedas e a factura do gasto social. Porén, até seis paises deberán submetar o acordo de hoxe ao voto dos seus parlamentos nacionais, entre outros, Alemania e Grecia. O plan de axuda da troika suporá unha inxección de entre  82.000 e  86.000 millóns de  euros.

Os puntos chave do acordo


  1. O fondo de activos derivados das privatizacións de bens e infraestructuras .Crearase un fondo de  de 50.000 millións de euros en tres anos que servirán de garantía para obter o resgate,quer dicer, é o aval diantes dos acredores. Desta cantidade, a metades servirá para recapitalizar a banca, 1/4 parte  (12.500 millóns), para pagar a débeda externa e outros 12.500 per a investimentos, a mesma cantidade para investimentos productivos.  O acordo tamén frixa que este fondo estará locado en Atenas, e non en Luxemburgo como quería Alemania.
  2. Máis IVE. Grecia deberá compromoterse a acrescentar os impostos para a recadación fiscal medre.
  3. Laboral.A idade de xubilación será aos 67 anos. A anovación da plantilla de traballadores públicos paralisase e só se poderá substituir un de cada 10 funcionarios que se retiren
  4. A independència xurídica plena do organismo d’estatístico grego
  5. A adopció do Código  de Procedimento Civil, que suporá unha revisión dos procedementos e as disposicións polo sistema de xustiza civil co obxectivo de procurar a redución significativa do proceso xudicial e abaratar os costos.
  6. Sen quitanza.O acordo desbota a reestructuración da débada, que atinxe 322.000 millóns de euros, eo 180% do PIB grego. Alén diso, os socios pactaron “suavizar” as condicións para o reembolsamento.

Acordo-cimeira-lideres-europeus-Grecia

Grecia, Henry-Lévy, Rodik e as soberanías nacionais 0
por Gabriel Beceiro / o 9 Xullo, 2015 at 12:27 / en Europa, Movementos sociais, Opinión, Política, Politica internacional

Grecia, Henry-Lévy, Rodik e as soberanías nacionais

Ollaparo_cañoto_caruncho_ENMARCADODe Europa ter evoluido na integración política, o de Grecia non tería sido unha reafirmación da súa soberanía nacional fronte os acredores. Ao cabo, unha parte dos acredores son outros paises da eurozona e non apenas as oligarquías bancarias. Uns paises que contrapoñen os seus respectivos procesos de control ao ditado do modelo de representación das democracias liberais occidentais. Velaí só unha parte do cerne: a nudez das soberanías nacionais confrontadas. Mas  non só. Cómpre lembrar tamén que o rexeitamento do electorado grego ás novas medidas de austeridade esixidas  polo Fondo Monetario Internacional, o Banco Central Europeo e os gobernos, Alemania principalmente, entre outros da eurozona, contraponse alomenos a dous axentes que non son eleitos en procesos democráticos segundo os pròprios parámetros das democracias liberais occidentais. Apesar do que afirme Bernard-Henri Lévy, o de Grecia é unha “vitória” da democracia segundo os padróns e mediación e representación e delegación de poderes ao uso e que troika financeira, Comisión Europea, BCE e o FMI incumpren sistemáticamente sob a lóxica da obediencia – máis propia dun ámbito non-político.  Enmendar o proceso consultivo grego baseándose na dificultade do goberno para garantir que a información axeitada fose retransmitida para o pobo grego  tería consistencia se o vello fundador dos “nouveaux philosophes” o extendera ao modus comunicandi da UE e da troika. Cando os burócratas  da Unión Europea buliron a facer campañas de información dignas dese nome, cando divulgaron e consultaron á cidadanía europea o resgate da banca e do alcance das propostas  de austeridade unha vez abrazado o programa neoliberal para as economias? Para Lévy só a UE ten licenza para o laboratório de inovación democrática. Quer dicir, segundo o método tecnocrático. Para nós, o referendum forneceu maior panorámica sobre a situación, xa que a autointerpretación dada dende  a Comisión pode afectar negativamente ao espazo político europeo se  segue a prevalecer o ditado e non o tratado.

Que o prestixioso economista Dani Rodik alcume de ” unilateralismo irresponsabel” o referendum grego alegando que a mesma lexitimidade poría de manifesto  o apoio en referenduns semellantes  da cidadanía á aplicación das políticas de austeridade impostas a Grecia,  é un exercizo de cinismo que acaba por  diluir a lexitimidade de  Alexis Tsipras de soerguer a posición de negociación nun referendo fronte os acredores da Grecia nun enredo de lexitimidades ou de soberanías nacionais cando sabido é que no banquete hai convidados principais que non precisaron aval democrático para sentaren á mesa. Ainda é preciso insistir mais unha vez neste déficit institucional? O que resulta cousa de pasmo é que Rodik acabe por contrapor as “emocións incontroladas e a indignacións” na cidadanía grega fronte o “cálculo racional de costos e vantaxes económicas” do resto da cidadanía europea. Ao cabo, o que os gregos están a  facer é regatear o prezo forzando unha “oferta” máis favorabel.  Rodik sabe que é imposibel predicer unha variabel se esta non tén relacións de dependencia e redundancia cos valores presentes e pasados dela mesma, de aí que el mesmo formule a prognose: “a integración económica poderia ter ido acompañada da expansión de espacio político europeo” . Acaso non é ese xuizo pretérrito – a só integración económica- o que entra en aberto conflicto  coa realidade ao comprobarmos por unha banda que a xente xa non se sinte amparada e, por outra, que converteu en único fundamento o que non é mais que un medio?

O que estas posicións transparentan é o proceso de construción dunha Europa do capital segregada a falta da construción dunha Europa políticamente integrada. A cidadanía carece de información  precisa sobre a situación dos gregos como carente de información pormenorizada sobre a situación dos seus propios paises e a acción de non poucos gobernos. Pois tan importante é lembrarmos que os gobernos dos paises da eurozona  están submetidos ao control democrático como que estes se foron tornando unha oligarquía  tan alonxada do político que só o económico habita ainda a polis e non o que Habermas vén de chamar a “vontade política común dos cidadáns”. Porén, ese primado duns poucos é totalmente político. Por tanto, baixo as mesmas condicións de lexitimidade  o conflicto non alicerza nunha confrontación de soberanías mas na asimetría da Union Europea ao primar a unificación económica sobre a política xa que aquela foi amosando a cada paso os seus límites de lexitimidade ao aumentar o dominio oligárquico e con el a separación do que constitue o seu presuposto. O intolerabel aquí para o oligarca é aparecer como o despótico que é. Neste contexto,  que a carga da orde política deposite  sobre uns poucos “enxeñeiros morais” que se conducen como vehículos autónomos. Ao cabo, o que as reaccións dos oligarcas europeus mostraron fronte a palabra cidadá dun pequeno Estado  é que a pregunta sobre Europa como medio político  ameaza con autoliquidarse de manterense  as  condicións dominantes que se desenvolven a costa precisamente dun espacio político europeo cada vez máis dominado pola necesidade e menos por aquilo que parecía xustificalo, a liberdade.  Será por iso que últimamente apenas se sintan preguntas polo sentido da política europea. Alén diso, resulta que  Henri-Lévy afirma que son os “cidadáns” dos paises acredores os que perderon a paciencia con Grecia xa que os gregos non aprenden a lección e ademáis andan na compaña de Putin, entre outras  “desagradabeis” parcerías .

Que Henri-Lévy denominara de xeito pexorativo “acto de resistencia” ao referendum grego,  serviu para debullarmos que as condicións de posibilidade da UE baseadas no único primado na unión económica, quer dicer sen política, son mesmo arrepiantes de albiscarse como único final de Europa.  De aí que Tsipras procurara lexitimidade na soberanía nacional entanto somos moitos os que agardamos vermos desenvolvido o seu  programa de reformas de esquerdas (comezando por combater a corrupción e a fraude fiscal ,etc) fronte o ditado neoliberal. Eís o significado tráxico da votación do domingo na Grecia: tamén Europa precisa leccións de lexitimidade. Unha lexitimidade que nas actuais democracias liberais só fornece a soberanía nacional. Está por ver se proceso de negociación relanzado pola cidadanía grega opta por propor unha moratoria ou unha quitanza (ninguén dubida que a dúbida é impagabel e terá de ser supensa) ou por sair se callar  da eurozona e emeter moeda própria, mas o relevante aquí en termos europeos é que tan “pouco realista” foi a decisión grega como “pouco realista” sería non mudar as condicións de oferta dos acredores que ameaza a crise de lexitimidade  da UE de continuar retraéndose no ditado da troika financieira a conta de facelo nun vincallo duradoiro, na centralidade da política, no consensus omnium.

Un “non” para reiniciar Europa ou repetila 0
por Rafael Cid / o 7 Xullo, 2015 at 07:04 / en Europa, Galiza, Opinión, Política, Politica internacional

Un “non” para reiniciar Europa ou repetila

athensSen vencedores nen vencidos. Quer dicer, con baixas en ambos os dous bandos. Iso é o que significa a sorpresiva dimisión de Yanis Varoukakis cando aínda gorentaba o triunfo do referendo (cunha modesta participación do 62%) na madrugada do luns. Gaña a lóxica do poder a ambos os dous lados do taboleiro político en conflito. Cede o sentido común, na persoa que mellor identificou a resistencia ás políticas austericidas de “as institucións”. Iníciase así un segundo ciclo con prorroga a reloxo parado. Tic-tac.
O rotundo “oxi” (Diguen Non) do pobo grego ás purgas da Troika non só significa un inequívoco respaldo ás teses de Alexis Tsipras, senón que introduce como valor político esencial na Unión Europea o “dereito a decidir” dos pobos. Un modelo de participación activa que estivo secuestrado na práctica polo decisionismo da democracia representativa. Pero a certeira fonda do David helena fronte ao Polifemo de Bruxelas terá efectos corrosivos. Porque agás Podemos no ámbito progresista, que sae afortalado da comparanza, os restantes partidos que observan o caso grego como referencia son na súa maioría ultras de extrema dereita. Formacións antieuropeas, como a Fronte Nacional francesa, unha das primeiras en parabenizarse polos resultados pola desfeita “das oligarquías eurpeas”.

De feito, este primeiro fin de semana de xullo as campás do “dereito a decidir” comezaron a soar en tres escenarios distantes pero non moi distintos: Grecia, Catalunya e Galiza. En todos eles deuse corda ao tic-tac das grandes decisións. En Atenas cunha clara vitoria do goberno de Syriza-ANEL; cunha proposta de disolución na sociedade civil por parte do partido que ocupa a Generalitat e mediante a negativa das mareas que se alzaron coa vitoria nas principais cidades galegas a subsumirse en Podemos cara ás eleccións xerais.

O triunfo do “non” (“oxi”) en Grecia supón máis unha amarga derrota de Bruxelas que un éxito de Grecia. A notabel diferenza de votos a favor dos partidarios do “non” (“oxi”), no entanto, non permite lecturas concluíntes. Con certeza, o veredicto das urnas é unha especie de anovación de contrato para seguir negociando máis rescate, máis recortes e máis axustes, aínda que sen brusquidades e con tempos máis cómodos. Mesmo o primeiro ministro Alexis Tsipras podería argumentar o aceptar  as derradeiras condicións dos acredores, que ironicamente unha maioría da poboación rexeitou co seu “non” (“oxi”). De feito na súa comparecenza na noite electoral anticipou que “haberá que facer reformas”.

galeuscaEn Catalunya a Assemblea Nacional Catalana (ANC) e Òmnium Cultural validaron de xeito abrumador a proposta do líder de Convergència para concorrer aos comicios do 26 de setembro nunha única lista cidadanista. É un raro caso de poder constituído (de arriba-abaixo) que acepta diluírse na sociedade civil (de abaixo-arriba), co engadido igualmente insólito de que o proponente oferece sacrificarse para facilitar esa candidatura independentista. Un caso de humildade política forzado polas circunstancias. A Artur Mas os dedos fánselle hóspedes. Rompe o seu matrimonio con Unió; as enquisas din que o “non” á independencia gaña por 8 puntos ao “si” e fíltranse sondaxes sobre a preferencia dunha maioría de cataláns cara a Podemos se as xerais se celebraran hoxe.
E xa en Galiza ese mesmo “pablismo”, que se beneficia en terras de Salvador Espriu polo seu oportunista fotocol con Ada Colau e o seu Barcelona en Comú, tenta recompor o relativo fracaso das autonómicas do 25-M vendendo paternalismo ás plataformas que desembarcaron nas alcaldías de Santiago (Compostela Aberta), A Coruña (Marea Atlántica) e Ferrol (Ferrol en Común).

Iglesias esquece que desprezou os comicios locais como ámbito de acción política e ignora o carácter orgullosamente nacionalista desas formacións ás que agora quere sumar á súa marca coma se fosen fodidos fornecedores de segunda división.

Que o Galeusca (aquela conectividade entre Galiza-Euskadi-Catalunya) só resista hogano na memoria, non significa que Podemos poida facer as beiras impunemente ao soberanismo en Galiza e á vez flirtear co patriotismo centralista en Catalunya.

Grecia, Catalunya e Galiza, tres comunidades polo “dereito a decidir”. Que é máis que votar. É mandar obedecendo.

Grecia e o Minotauro, teoría e práctica
por Rafael Cid / o 29 Xuño, 2015 at 07:24 / en Economía, Europa, Globalización, Movementos sociais, Opinión, Política

Grecia e o Minotauro, teoría e práctica

A sociedade é o produto das nosas necesidades; o goberno o das nosas debilidades
(Thomas Paine)

O importante non é tanto que formalmente Tsipras convocase un referendo para decidir sobre última oferta negociadora de Bruxelas, senón verdadeiramente decisivo é saber se facendo honra aos seus compromisos electorais Syriza botará toda a carne no asador apostando contra o ultimato das institucións. Porque a primeira percepción é que estamos ante unha monitorizada pequena liorta que cada vez lembra máis a aquilo de “OTAN, de entrada, non” con que o PSOE lexitimou nas urnas a permanencia de España na Alianza Militar Atlántica, desmentindo na práctica as súas promesas programáticas de saída si ou si.

Tras o pre-acordo in extremis entre Grecia e a Unión Europea xa sabemos que pode ser máis o que lles une que o que lles separa. E tamén que se pode escribir un best-seller denunciando a voracidade do capital financeiro internacional e logo, provisto coa gorra de ministro do goberno asediado polo Minotauro global, pór en dúbida o que se predicaba na cátedra e sobre o papel. Mais estes non son os únicos espantallos que achega o principio de entendemento alcanzado ao final da escapada polo premier grego Alexis Tsipras con Bruxelas, porque obxectivamente os negociadores gregos non deron dado a portada á oferta odiosa da Comisión Europea.

Ademais deberemos metabolizar o “negacionismo” dos seus compañeiros de viaxe na galaxia internacional ante semellante claudicación. A recado, e salvo as excepcións de rigor, suicídaa rectificación das liñas vermellas feita xa por Atenas non terá nos seus fervorosos seguidores a axeitada resposta crítica que permitiría aprender dos propios erros. Alén diso, anticipáronse a aplaudir a cota de renuncia de Syriza coma se nada pasase co entusiasmo bumerán de “darlles unha pancada no propio cu”. O contrario sería recoñecer o seu estrabismo político e “facer o xogo á dereita”.

O minotaurgoglobal

Capa do libro de Varoufakis publicado  por Bertrand Editora

Un deses desmemoriados sen complexos é o secretario xeral de Podemos, Pablo Iglesias, que chegou a oficiar de invitado estelar no peche da campaña electoral de Syriza a finais do pasado xaneiro. O eurodeputado español que instou a “asaltar os ceos” como divisa dun posicionamento rotundamente transformador buliu en cualificar de “bo acordo” o pacto-capitulación porque Tsipras cede moi pouco. Imita nisto ao autor do superventas “O Minotauro Global”, que mérito o enorme éxito de lograr renomear o termo “troika” como “as institucións”.

Pero o certo é que unha vez máis o retórico “non pasarán” pode quedar en auga de borrajas, por máis que á toa queiran facer ver que atan os cans con longaniza botando man dos medios de persuasión masiva, agora que a reaberta televisión pública grega pode xogar un papel decisivo como agit-prol da parte gobernamental. Atrás quedan as manobras de distracción e a pirotecnia fallera empregadas para escenificar un envurullo que garantise unha saída pola dereita tras amagar pola extrema esquerda. A recente publicación do informe do Comité da Verdade da Débeda avalando a súa falta de pagamento por ilexítima debe contabilizarse nesa andrómena de disuasión virtual. Sobre todo de termos en conta que una das primeiras medidas do executivo de Syriza ao tocar poder (sen consultar á xente) foi ignorar esa promesa electoral (como tamén fixo Podemos), correndo a pagar con dilixencia os vencimientos do “criminal” Fondo Monetario Internacional (FMI), deixando a súa proposta programática nunha simple “suxestión”.

O chocante do asunto é que para esa viaxe non se precisaba alforxe nin sobreactuación. Se desde o comezo Syriza tiver aceptado os seus acredores representados por “as institucións” e desbotando os desplantes do mediático Varoufakis, con certeza o parto tería sido menos doloroso. Neste cinco meses de mareante teatriño para pasto dos seus confiados votantes, Grecia desperdiciou un prometedor superávit primario (descontando o pago dos intereses); recaído na recesión e vendo evaporararense máis de 30.000 millóns de euros de depósitos bancarios. Á vez que as remesas do BCE para evitar a quebra da banca nacional acrescentaron a súa xa avultada débeda.

Iso no plano económico. Porque desde que Tsipras formou goberno co partido ultra e xenófobo ANE, entregándolle a carteira de Defensa (o maior segundo orzamento militar de Europa), Syriza foi derrapando en pedagoxía democrática. Chocante resultou que non se incluíse a ningunha muller no executivo, ainda que máis difícil de engolir nunha formación política que se publicita como “de esquerdas radical” foi quen de cohabitar cos seus inimigos ideolóxicos co fin de capitalizar o seu furibundo antieuropeismo perante “as institucións” ás que agora rende tributo. Certo que máis unha vez a esquerda autoritaria mundial, e a iberoamericana en particular, xustificaría a inxuria como unha xenial xogada de pragmatismo político. O mesmo “xesuitismo” vulgar que agora aconsellou ao tándem Tsipras-Varoufakis ir cedendo posicións ante a UE, e que induce ao “pablismo” a votar coa extrema dereita naqueles asuntos que implican á Rusia de Putin na Eurocámara.

De confirmarse que estamos ante unha claudicación teatralizada de Tsipras cun plebiscito con escusa, o feito terá graves e múltiples consecuencias. No plano interno, non se pode desbotar unha escisión dentro de Syriza entre falcóns e pombas. E no externo, posiblemente deixe orfos de sponsorización ideolóxica a algúns partidos emerxentes que, tras o fracaso do chavismo-madurismo, acariñaban a fórmula Syriza como un activo a imitar baixo o formato de “unidade popular”.

Aínda que os efectos máis duros caerán sobre aqueles sectores sociais castigados pola crise que idealizaron a aposta grega como punto de ruptura democrático fronte á barbarie financeira na eurozona. Estas xentes, mobilizadas na necesidade dunha alternativa eficaz ao Minotauro dominante, experimentarían unha derrota histórica vendo máis unha vez defraudadas as súas xustas expectativas por gobernos que asumen a representación política como un botín de guerra.

(Por certo, ao cumprirse o 30 aniversario da firma de adhesión de España á UE, convén lembrar que esa imposición supranacional con perda de soberanía foi un acto de decisionismo institucional: consumouse sen consultar previa e directamente ao pobo español).

por Redacción / o 26 Xuño, 2015 at 15:49 / en Europa, Medio ambiente

Un tribunal holandés obriga ao primeiro ministro a recortar as emisións de CO2

O primeiro ministro holandés, Mark Rutte deberá recurtar máis do que pretendía as emisións de gases de efecto invernadoiro de Holanda até o ano 2020. Un 25% coma mínimo respecto ás cifras de 1990.

O caso é que non foi decisión derivada dunha negociación política de cara a cimeira da ONU sobre a mudanza climática a celebrar en París en decembro. A medida é por orde xudicial

Un tribunal da Haia emiteu onte unha sentenza que obriga ao executivo de Holanda a facer unha reducción de emisión de

CO2 e outros gases contaminantes.

A sentenza derívase da demanda interposta por unha organización cidadá, URGENDA, que levou ao goberno do país a xuizo alegando que non estaba a facer de abondo para combater a mudanza climática. O veredicto dí que, co actual nivel de reducción, o go berno de Rutte só recurtaría un 17% as emisións en 2020 e reclámalle que a reducción acade alomenos o 25%.

YouTube Preview Image

Os activistas de Urgenda recolleron apenas 900 sinaturas que serviron para levar o caso aos tribunais. Na sentenza, o xuiz Hans Hofhuis pon de relevo que o control das emisións de gasos de efecto invernadoiro “é unha responsabilidade do estado” e que o goberno ” tén que protexer aos cidadáns” dos seus efectos e “non ponde agocharse detrás do argumento que Holanda é unha pequena parte dun proceso mundial”.

Irlanda aproba en referendum o matrimonio homosexual
por Redacción / o 23 Maio, 2015 at 12:43 / en Europa, Movementos sociais

Irlanda aproba en referendum o matrimonio homosexual

De confirmarse definitivamente os resultados Irlanda sería o primeiro país que recoñece o matrimonio entre parellas do mesmo sexo nun referendum.


 

Dublín

Dublín

Os resultados provisionais sinalan que  en Dublín o apoio ao matrimonio de parellas do mesmo sexo chega ao 60%. O escrutinio provisional sobre a legalización domatrimonio homosexual en Irlanda apunta a victoria do si, segundo informou a televisión pública RTE, impóndose en case todas as circunscripcións de Dublín e en moitas zonas rurais.  O primeiro irlandés, o democristiano Enda Kenny agradeceu aos milleiros de mozos emigrantes ou desprazados que voltaron ao país expresamente para votar no referendum sobre o matrimonio homosexual.

Os analistas afirman que o voto de mocidade contribuiu decisivamente á clara victoria da proposta do Goberno de Dublín de coalición entre conservadores e laboristas, chegando a participación a un nivel que podería achegarse ao 60%, por riba doutros plebiscitos celebrados. 

por Redacción / o 19 Abril, 2015 at 09:17 / en Europa, Globalización

Naufraga unha lancha con 700 emigrantes nas costas de Líbia

A traxedia é a máis grave xamais rexistrada até o de agora en embarcacións precarias que fuxen de Líbia. O naufraxio produciuse a 60 millas náuticas ao norde da costa de Líbia.Segundo a imprensa italianaa lancha viña de Exipto e lanzara un S.O.S. ao non poder manterse a flote. Alertada a Gardia Costeira italiana, un mercante portugués que estaba na zona desviou a singradura para achegarse e presenciar como a lancha naufragara. Foi o barco portugué a que tentou resgatar os emigrantes que estaban na auga e consegiu salvar a vida de 28 persones.

Libia

Milleiros de inmigrantes agardan en condicións precarias, infrahumanas, agardando a súa quenda para subir a unha lancha nas costas de Libia. O primeiro ministro italiano Matteo Renzi apostou  na sexta-feira por traballar a estabilización política do país nordeafricano como primeiro paso para deter este fluxo incesate de embarcacións.

A xefa da diplomacia europea Federia Mogherini afirmou a semana pasada en Barcelona que reclamou que a UE lance unha operación para “salvar vidas” no Mediterráneo.  “Afrontan circunstancias dramáticas”, afirmou após cifrar en  5.600 o número de persoas resgatadas o pasado fin de semana.

Apoio masivo no twitter ao escritor italiano Erri de Luca por opinar  contra a Alta Velocidade
por Redacción / o 27 Marzo, 2015 at 14:04 / en Europa, Medio ambiente, Movementos sociais

Apoio masivo no twitter ao escritor italiano Erri de Luca por opinar contra a Alta Velocidade

O ‘hashtag’ #iostoconerri tórnase ‘trending topics’ no estado


De Luca é un dos persoeiros máis coñecidos da campaña contra o a  TAV italiano. A  perforación comezada nos anos noventa mantén os habitantes  do Val de Susa  (Torino) en pé de guerra  a causa do inmenso  impacto mediambiental  dos riscos para a saúde que conleva  furar nestes outeiros, cun nivel alto de amianto. 310x0_1422438582991_large_150128_101547_to280115cro_0011

O escritor, de 64 anos, está a ser xulgado en Italia por ter declarado nunha entrevista de 2013 no Huffington Post italiano que as obras do Tren de Alta Velocidade no Val de Susa había que “sabotealas”. De Luca enfróntase a unha pena de entre 1 a 5 anos de cárcere, nun xuizo impulsado pola Fiscalía e a DIGOS (acrónimo da sección de Operacións especiais da policia italiana), a petición da empresa constructora francesa.

Porén, o escritor manifestou varias veces que non pensa recuar das súas declaracións e defendeu a súa liberdade de expresión. En Italia impulsouse unha campaña de apoio a De Luca, difundida atraveso das redes co ‘hashtag’  #iostoconerri.


Seguindo a tendencia europea, o BNG propón remunicipalizar a xestión pública da auga
por Redacción / o 23 Marzo, 2015 at 17:40 / en Cedeira, Europa, Medio ambiente

Seguindo a tendencia europea, o BNG propón remunicipalizar a xestión pública da auga

Seguir lendo ›

off